H πρώτη μου ραδιοεκπομπή.
Θέμα: Ανθρώπινες αποκαλύψεις και εξομολογήσεις….Προβληματισμοί και πόθοι.
http://2b-fly.mypodcast.com/
Παθητικός Εραστής ή Κυπριακός Κηφίνας;
Καλησπέρα σας. Είμαι ένα παιδί που είναι χύμα και γενικά έχω την έμφυτη τάση να συμφωνώ σπάνιο και να διαφωνώ μέχρι απείρου και αηδίας.
Ο τίτλος μπορεί να αποτελέσει ένα αινιγματικό “τι” αλλά ευελπιστώ πως στην συνέχεια, η συννεφιασμένη Κυριακή θα γίνει crystal clear όπως λένε και οι Άγγλοι.
Προσωπικά έχω σχεδόν περπατήσει έμμεσα και όχι άμεσα τους δρόμους της τέχνης και καλλιτεχνικής “φατρίας”.
Απορώ όμως αν ο πραγματικός και σύγχρονος φωτογράφος του Έτους 2009, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μανιώδης κτήνος που σκοπός του είνα να αυτοπροβάλει συνεχώς διάφορες σκοτεινές, προκλητικές και όπως λέω και εγώ alternative πτυχές της πραγματικότητας και να αυτοπροβάλεται μέσα από αυτές.
Φυσικά στο όνομα της Τέχνςη και της κάθε τέχνης με κεφαλλαίο πάντοτε το γράμμα Τ, φαίνεται πως λέξεις κλειδιά για άλλους τομείς όπως όριο, μέτρο και ήθος είναι ανύπαρκτα καθώς και καταδικασμένα ως ανούσια.
Πολλές φορές αμφιβάλλω για την σημαντικότητα μιας εικόνα αφού κατά το 75 τις εκατό (αν και ο αριθμός προσωπικά είναι μετριοφρων) συνεπάγεται με μή άμεση δράση. Παράδειγμα εικόνων και φωτογραφιών που θέλουνε (σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του καλλιτέχνη) να αναδύξουνε τριτοκοσμικές καταστάσεις (μεταφορικά μιλώντας) όπως η πείνα, η φτώχεια και ο θάνατος.
Η απορία μου λοιπόν επικεντρώνεται στο γεγονός ότι ο οποιοσδήποτε να έχει την απεριόριστη ελευθερία να κάνει οτιδήποτε (με την έννοια να κλέβει σε εισαγωγικά ένα τυφώνα από συναισθήματα και τραυματικές εμπειρίες) χωρίς να έχει την υποχρέωση να το ανταποδώσει επάξια.
Στην τελική ας μην γελιόμαστε γιατί καμία εικόνα και φωτογραφία δεν θα ταίσει τον πεινασμένο και ούτε θα πλουτίσει τον φτωχό.
Και όμως ο εγωισμός και η αλα-_ονεία που παρατηρείται κατά καιρούς στις καλλιτεχνικές φλέβες φαίνεται πως είναι πιο ουσιώδης από την πραγματική ουσία την ίδια. Συνεπώς όταν κάποιος δηλώνει αποχή από μία προσδοκούμενη διαδικασία, πως γίνεται να είναι υπερήφανος για ένα κατόρθωμα χαρακτηρισμένο από απραξία;
Επίσης παρατηρώ υπερβολικά πολλές φορές, πό-_ες και των δύο φύλων να είναι πλημυρισμένες με το κλασσικό ύφος “Είμαι σε ένα μέρος όπου δεν μπορείς ούτε να το αγγίξεις μα ούτε και να το ακουμπήσεις στα πιο τρελά σου όνειρα”. Αλήθεια, αν αυτό του είδους τέχνη δεν είναι τίποτα άλλο από το να θρεύει ο καθένας και ο κανένας το κενό που έχει μέσα του, πιος είναι ο λόγος για χαμόγελα και υπερηφάνειες;
Θα μπορούσα να γράψω χωρίς αύριο αλλά επειδή η ώρα είναι 5 το πρωί, θα αποφασίσω να αποχωρήσω.
Ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σας.
Ps: Aυτό εδώ θα το αποθηκεύσω καθώς κάτι μου λέει πως θα διαγραφτεί στο τέλος.
Πικρές αλήθειες, μαύρες αγάπες.
Τι εμποδίζει τα δυο φύλλα να είναι απλά φίλοι?
Εμπόδιο νούμερο 1: Ορισμός της σχέσης
Πρόκειται για φίλους ή εραστές; Προφανώς, υπάρχει πλατωνική αγάπη, με την έννοια μιας γενικότερης έλξης προς το άλλο φύλο στα πλαίσια μιας φιλίας. Όμως, ο διαχωρισμός ανάμεσα στα ρομαντικά, τα σεξουαλικά και τα φιλικά αισθήματα είναι πολύ δύσκολος. Ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, κάποιο από αυτά καταλαμβάνει την πρώτη θέση, για να αντικατασταθεί από ένα άλλο, όταν αλλάξουν και οι συνθήκες. Οι πιο πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν κάποιο άτομο του άλλου φύλου που αγαπούν, περνούν καλά μαζί του, επιδιώκουν την παρέα του, αλλά δεν θα ήθελαν και δεν έχουν κάνει βήματα για να το πλησιάσουν ερωτικά και να το ζητήσουν σε γάμο. Τι σημαίνει αυτό;
Εμπόδιο νούμερο 2: Ξεπέρασμα της έλξης
Ας μιλήσουμε για σεξ! Η πεζή πραγματικότητα θέλι πίσω από κάθε φιλική σχέση μεταξύ ανδρών και γυναικών να παραμονεύει η ‘απειλή’ της σεξουαλικής επιθυμίας. Ένα απλό πλατωνικό αγκάλιασμα μπορεί πολύ εύκολα να αποκτήσει μια πιο ερωτική σημασία. Είτε το θέλουμε είτε όχι, την έλξη δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε. Μια μεγάλη έρευνα σε 150 εργαζόμενους, που ερωτήθηκαν σχετικά με το τι τους αρέσει και τι όχι στις φιλίες ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες, έδειξε ότι στις γυναίκες δεν αρέσει κυρίως η σεξουαλική ένταση που υπάρχει, ενώ απεναντίας οι άνδρες απάντησαν ότι η σεξουαλική έλξη ήταν ένας βασικός λόγος για να ξεκινήσουν μια φιλία με μια γυναίκα και ότι κάτι τέτοιο θα έδινε περισσότερο βάθος στη σχέση τους. Γεγονός είναι ότι το 62% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η σεξουαλική ένταση ήταν παρούσα στις φιλικές σχέσεις τους με το άλλο φύλο.
Εμπόδιο νούμερο 3: Εδραίωση ισοτιμίας
Στο θέμα της φιλίας ξεκινάμε από το δεδομένο ότι πρόκειται για μια σχέση μεταξύ ίσων. Αλλά, όπως επισημαίνει ο Δρ O΄Meara, σε κοινωνίες στις οποίες οι άνδρες είναι πάντα λίγο πιο ‘ίσοι’ από τις γυναίκες και στις οποίες υπάρχει ανδρική κυριαρχία, ο κίνδυνος της ανισότητας σε μια φιλική σχέση είναι υπαρκτός. Θέματα δύναμης, εξουσίας και πρεστίζ μπορεί να εμπλακούν σε μια φιλία ανάμεσα στα δύο φύλα και να αλλοιώσουν τη μορφή της.
Εμπόδιο νούμερο 4: Το μάτι της κοινωνίας
Οι αμφισβητίες ζουν ανάμεσά μας! Η κοινωνία μας πιθανότατα δεν είναι εντελώς έτοιμη να δεχτεί την ύπαρξη μιας φιλίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες χωρίς σεξουαλικό υπόβαθρο. Οι στενές σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους του αντίθετου φύλου βρίσκονται στο στόχαστρο των ερωτήσεων και των σχολίων των άλλων: ‘Σίγουρα είναι απλώς φιλία;’.
Εμπόδιο νούμερο 5: Ο τόπος συνάντησης
Πού γίνονται οι γνωριμίες που οδηγούν στη φιλία; Καθώς η αγορά εργασίας ανοίγει τις πύλες της διάπλατα στις γυναίκες και πολλά παραδοσιακά ‘ανδρικά’ επαγγέλματα τώρα είναι ανοιχτά και σε εκείνες, τα δύο φύλα έχουν πολλές ευκαιρίες συνύπαρξης και συγχρωτισμού σε ένα περιβάλλον που από μόνο του δεν είναι ερωτικά φορτισμένο.
Παρ’ όλα αυτά, οι ευκαιρίες για αλληλεπίδραση είναι λίγες, όπως προκύπτει από απλή παρατήρηση των ομάδων που δημιουργούνται ήδη από μικρές ηλικίες: τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια, και όποιος αποκλίνει από αυτό έχει κάτι… στραβό! Καθώς ο καθένας μαθαίνει κώδικες επικοινωνίας με αντιπροσώπους του ίδιου φύλου, διαμορφώνει διαφορετικό τρόπο επαφής με το άλλο φύλο, γεγονός που σημαίνει ότι και τα κανάλια της επικοινωνίας θα έχουν στόχο την εύρεση σεξουαλικού συντρόφου. Έτσι, μην έχοντας πρότυπο για φιλία με το άλλο φύλο, το ενδεχόμενο αυτό δεν νοείται! Μάλιστα, αυτό συνεχίζεται και στην υπόλοιπη ζωή των ανθρώπων: αν προσέξουμε γύρω μας σε πάρτι, ταβέρνες ή χώρους διασκέδασης, θα παρατηρήσουμε ότι συνήθως οι άνδρες συσπειρώνονται σε μια γωνιά και οι γυναίκες σε μια άλλη, διαμορφώνοντας τις δικές τους ομάδες γνωριμίας, φιλίας και επικοινωνίας.
Παρ’ όλο που πρόκειται για υπαρκτά εμπόδια, η φιλία μεταξύ των δύο φύλων δεν είναι απλώς εφικτή, αλλά, σε τελευταία ανάλυση, επιβάλλεται, αν πρόκειται οι άνδρες και οι γυναίκες να συνυπάρξουν στη δουλειά, τη διασκέδαση και την κοινωνική ζωή.
Πηγή: http://health.in.gr
Πρόχειρη απάντη moi,
Θα ήθελα να ξεκινήσω με έναν προσωπικό “αυτόλογο” που συσχετίζεται με την τάση που έχω καθιερώσει στο να προβάλλω την κρίση μου, σε θέματα στα οποία φυσικά μου δημιουργούν μία ανάγκη για συζήτηση και συλλογισμό.
Για να μην υπερφλυαρώ, μιας και αυτό απαρτίζει το πρώτο μου επίσημο “γραπτό” σε αυτήν την ιστιοσελλίδα, με απλότητα ομολογώ πως οτιδήποτε εκφέρω ως “άποψη”, είναι σκέψεις του εγώ μου και μόνο αυτουνού. Δηλαδή δεν επιδιώκω να γενικεύσω αλήθειες ή ψέματα ώστε να διδάξω το απόλυτο, αλλά αυτό που στοχάζομαι ή υποπτεύομαι οτι μπορεί να υπάρχει ως τεκμήριο ή αντίλογος σε διαφορετικές γνώμες.
Χωρίς περιττέρον αερολογίες, η προκαταλειμμένη αντιληψή μου στον όρο αγάπη είναι πως εύκολα λέγεται αλλά δύσκολα εννοείται. Καθρέφτης της ύπαρξης τη λέξης συγνώμη.
Η αρέτη της αγάπης είναι αυτό το “παράλογο” πάθος και η “μεγαλιώδες” ένταση για την διατήρηση της πειθαρχίας του αγαπώ. Μιας αθάνατης λατρείας ως προς το θείο δώρο, αγαθό της φύσης, με λακωνικά λόγια η ζωή.
Μου αρέσει η φυσική αγάπη, αυτή που δεν έχει γιατί, ταυτότητα και πώς. Που το όρια και τα συρματοπλέγματα διαπλάθουν με ευλάβεια το βιολογικό τείχος του εγώ, ως ένας οργανισμός με ψυχοφθόρα διάθεση για ρατιοναλισμό; αποδείξεις, πειστικά και τεκμήρια. Επιπλέον, η υπέρβαση της απόλυτης νοοτροπίας για επιχειρηματολογία θεωρείται ως πρέπειν για την καθιέρωση των υποδομών της ψυχικής πρόκλησης και συνάμα αναζήτησης.
Έτσι καλοσωρίζω, μέσα σε ένα πλαίσιο, την έμφυτη αιτιολογία ως μέτρο ταξινόμευσης και επεξεργασίας των σκέψεων, αλλά στο φινάλε δεν θα υπερναναλύσω πλήρως τον προσδιορισμό της αγάπης.
Με ευχαριστεί ιδιαιτέρως στο να την αφήνω ελεύθερη, να διέχεται με αυθαίρετες και αιφνίδιες ροές εις στο άπειρον, με ελαφρυντικό το αγκάλιασμα της “εσωτερίκευσης” μου.
Παρόμοια με την παρουσία της έπνευσης.
Μήπως τα αισθήματα μπορούν να ερμηνευτουν ως απροσδόκητες και απρόβλεπτες “ανάσες” όπου αποκαλύπτεται το μεγαλείο, η αίγλη της πνευματικής διέργεσης?
Δεν θα καλλιεργήσω περισσότερη λογοδιάρροια για τώρα.
Σας ζητάω συγνώμη για τυxών ορθογραφικά λάθη ή γενικότερη λανθασμένη χρήση λέξεων και ορισμών.
Αντίλογος; Το καθιερωμένο λογοπαίχνιδο του “φτύνω και κολώ”
Πριν «εξιστορίσω» την προσωπική μου εκτίμηση και συνάμα αντικρουσμά στην επιχειρηματολογιία σου, θα ήθελα να σου εκμυστηριευτώ πως δεν θεωρώ τοις συνομιλίες και τους διαλόγους ως το «άλλοθι» για να ανταλάξουμε στατιστικά και επιστημονικά πεπειστήρια αλλά ως αφορμή για συλλογισμό και στοχασμό
Η ορθότητα της φύσης των φύλων άνδρας και γυναίκας θα, για εμένα, πρέπει να δημιουργήται και όχι να εννοείται ως βιολογικό έμφυτο τεκμήριο. Ομογνωμώ πως τα διαφορετικά γονίδια απαρτίζουν την «βιολογική» ταυτότητα του εμβρύου.
Δηλαδή, κανένας δεν έχει την δυνατότητα να σου αφαιρέσει τον όρο «άνδρα» ή «γυναίκα» από την στιγμή που γεννήθηκες βιολογικά ως άνδρας ή γυναίκα. Υπάρχουνε γνωρίσματα που διαχωρίζουν σωματικά και εμφανισιακά τον άνδρα και την γυναίκα.
Αυτονόητα, το κάθε φύλλο επιχειρεί να διατυρήσει και να διαφυλλάξει την ταυτότητα του ως όν, η οποία ενδέχεται να απορροφηθεί από τα στερεότυπα, προκαταλειμμένα, επιπόλεα και επιφανειακά κοινωνικά «πειθώ» ως εκ-της-φύσεως καταλύτες του τι εστί άνδρας και τι εστί γυναίκα. Καλώς ή κακώς, η διάσταση ως πρώτη όψεος γεννιέται από την ενδυμασία των δύων φύλλων και ούτο κάθε εξής.
Αν κάποιος με ρωτούσε «πια είναι η ανομοιότητα της φιλίας και της συντροφικής σχέσης» θα απαντούσα χαριτολογώντας το σεξουαλικό «γίγνεσθαι», το σεξ σε συντομία και συγχρώνος ο περιορισμός της σεξουαλικής διαστάυρωσης όσο αναφορά στην ικανοποίηση μόνο ενός συντρόφου και κανενός άλλου. Το θετικό (άνδρας) και αρνητικό (γυναίκα) ηλεκτρόνιο;χωρίς να επιδιώκω να θίξω τυχών παρερμηνίες της ταύτισης των όρων θετικό με άνδρας και εξίσου το αρνητικό με την γυναίκα, είτε θα υφίσταται αμοιβαία συνένωση, είτε σύγκρουση και συνάμα παύση συνομιλίας, είτε αναπόφευκτη πλατωνική συνήπαρξη. Όμως, το αναλοίωτο και άφθαρτο de-facto για εμένα είναι ο αναλοίωτος και άφθαρτος από το χρόνο και την Ιστορία, έλξη, φυσικός μαγνητισμός. Αυτό το «τι» που προσανατολίζει και προσηλώνει το ενδιαφέρον μας για το αντίθετο φύλλο. Είναι το μαγικό λάβυρο απο την ζωή που άξιαστα και ανέμελα εισέρχεται για να ταράξει τους ορίζοντες μας και να δοξάσει τον ρομαντισμό.
Για πιον ουσιώδες λόγο να εξαλείψουμε την Θεία χάρι της πλάσης μας που ονομάζεται «αγάπη»? Για πιον σκοπό να φυτέψουμε αγκάθια στον χώρο που ανθίζουνε τριαντάφυλα?
Προβάλλω εξαρχής αντιπαράθεση αναφορικά με τα συρματοπλέγματα των κοινωνικών υποδομών που θέτουν σε κίνδυνο την αφομοίωση του αγγελικού «σαγαπώ». Η αληθινή και πραγματική φιλία έχει φυτεμμένο όλον τον παξέ μέσα; Σεξουαλικά, ρομαντικά και πλατωνικά αισθήματα. Μόνο τότε αξίζει να γνωστοποιείται ως σχέση, γιατί κατακράτος έχουνε εμπλακεί όλες οι εποχές των αισθημάτων. Επιτάυτα, η αξιολόγιση των κάθε καταστάσεων και περιστάσεων είναι από την αρχή θολή, χρώμα γρίζο. Με την πάροδο του χρόνου όμως, ξεθωριάζει το τοπίο και αποκαλύπτεται το άσπρο ή μαύρο υπόβαθρο. Δηλαδή, τελειωτικά αναδύεται και αιωρείται το υποσυνείδητο και ως τώρα «ενσυνείδητο» διαχωρίζει το είδος συντροφιάς ώστε και τα δύο φύλλα να κατανοούν αμοιβαία το τι είναι πρέπον και τι όχι. Παρόλο που έχει επιτευκτεί η συμφωνία, αυτός ο ουσιαστικός συμβιβασμός, η αγάπη δεν ρωτά και δεν προσφέρει εξηγήσεις σε καμία λογική και ταμπού. Η αγάπη πάντοτε περιμένει κάποιον να την αγκαλιάσει και να την διαφημίσει στο αντίθετο γένος.
Συμπέρασμα
Όταν εγώ και ο κάθε εγώ ακούει φράσεις όπως “Δεν ξέρεις να αγαπάς, δεν θα σε αγαπήσει καμία, μετά από τέσσερις μήνες και ενώ στο αεροπλάνω είμουνα τρελά ερωτευμένη όταν σε είδα χάθηκαν τα αισθήματα μου(ήτανε σχέση από απόσταση” και ούτο κάθε εξής, φυσικό ήτανε να μου γίνει το στομάχι κόμπος. Όμως, προσωπικά δεν λυγίζω. Η αγάπη δεν είναι το πρόβλημα αλλά κάποια άλλα.
Special Edition: 0.1
O Richard Dawkins όπως και οι μεγαλύτεροι “Θρύλοι” κάθε εποχης και επικρατέστερου ρεύματος, ξεχνούνε κάτι που λέγεται Α.Υ.Τ.Ο.Κ.Ρ.Ι.Τ.Ι.Κ.Η και χάνονται σε ένα πραγματικά ουτοπικό soureal per se: πως η αλήθεια τους είναι η αντικειμενική και κοσμική Υπεραλήθεια.
Eιλικρινά πιο αηδιαστική και κτηνώδης από τον ίδιο τον φανατισμό και “δικτατορισμό” της Θρησκείας. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πραγματικά αν θα έπρεπε να είχανε καεί και άλλα βιβλία περί αλήθειας και λογικής. Μα αν το έκανα αυτό, ταυτόχρονα θα δήλωνα πως ο Hitler είχε δίκιο τελικά που έκανε τους Εβραίους σαπούνι. Και τέτοιες εγληματικές και εκτελεστικές εξομολογήσεις, δεν θα κάνω ποτέ.
Επειδή υπερβολικά πολύ επιστήμονες και ιερά τάγματα ορθολογιστών όπως οι νεο-Illuminati (το αναφέρω ποιητικά, μεταφορικά και συμβολικά) βιώνουνε την ύπαρξη τους σε μία πλασματική εικόνα όπου “Λάθη δεν γίνονται” και “Αν γίνονται είναι λάθη ανθρώπινα και μεμονομένα” θα αρχισώ να ξανασκάβω παλιά και ιστορικά de facta για τον εξής λόγος: Σπάνια (και το λέω αυτό με απόλυτη ειλικρίνεια) έχω ακούσει έναν επιστήμονα (έναν μόνο γαμημένο επιστήμονα θέλω) να πει την ιερή λέξη συγνώμη για τα εγκλήματα και τις απάνθρωπες εχθροπραξίες.
Δεν είναι ανάγκη όμως γιατί το κάνω εγώ για χάρη τους. Εύχομαι όμως η φωνές αυτών που πέθαναν χωρίς Εκείνοι να τους δουν, να τους κυνηγάνε μέρα νύχτα χωρίς κανένα σταματημό και προπάντων με μηδέν ίχνος ανοχής.
“Πετσοκόβωντας το Σύνταγμα”.
Φυσικά αυτό το απόσπασμα, ή μάλλον πιο σωστά διατυπωμένα, αυτό το ρεπορτάζ θίγει και θα συνεχίσει να θίγει τα παρασκήνια και τις μαύρες σκιές της παγκόσμιας προβολής ταινιών.
Υπάρχουνε δύο ειδών ταινίες: αυτές που σου καλλιεργούνε πολιτισμικά και πολιτιστικά αρχαίο πνεύμα και ήθος και αυτές που διδάσκουνε το δόγμα του Oscar Wild: “O μόνος τρόπος για να ξεφορτωθείς τον πειρασμό, είναι να ενδώσεις σε αυτόν”.
Προσωπική γνώμη είναι πως ότι για το 90 τις 100 των ταινιών του Ηοllywood δεν είναι άξιες σεβασμού και συνεπώς άξιες να της πληρώσω κανονικά. Μόνο για το υπόλοιπο 10 τις εκατό τα λεφτά μου έχουνε βρεί ηθική χρήση και πραγματική ταύτιση.
“Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες οι τελετές απονομής των Όσκαρ συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι πολλές από τις βραβευμένες ταινίες έχουν εγκριθεί ή λογοκριθεί από το Αμερικανικό Πεντάγωνο. Αυτό αποκαλύπτει το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που προβάλλει το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, στα πλαίσια του ειδικού αφιερώματος στην τηλεόραση, τις ψεύτικες εικόνες και την προπαγάνδα, το οποίο παρουσιάζεται με αφορμή τα 10χρονα γενέθλια της εκπομπής. Η μυστική «επιχείρηση Hollywood» αφορά και τις τηλεοπτικές σειρές. Ακόμη και η δημοφιλής παιδική σειρά Λάσσυ είχε λογοκριθεί: στη δεκαετία του ’50, το Πεντάγωνο ζήτησε από τους παραγωγούς της να κόψουν μία σκηνή κατά την οποία ένα στρατιωτικό αεροπλάνο έπεφτε λόγω βλάβης, γιατί κάτι τέτοιο αμαύρωνε την εικόνα της αεροπορίας… Υπεύθυνο για την έγκριση των ταινιών είναι το Γραφείο Ψυχαγωγίας του Πενταγώνου που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι η μάχη των εικόνων είναι το ίδιο σημαντική με τις αναμετρήσεις στα στρατιωτικά μέτωπα. Από τότε και μέχρι σήμερα, το σενάριο οποιασδήποτε κινηματογραφικής ταινίας ή τηλεοπτικής σειράς που περιέχει σκηνές, οι οποίες για να γυρισθούν χρειάζονται τη βοήθεια του αμερικανικού στρατού, πρέπει να εγκριθεί από το Γραφείο Ψυχαγωγίας. Σεναριογράφοι, σκηνοθέτες και παραγωγοί προσαρμόζουν και ενίοτε αυτό-λογοκρίνουν το έργο τους, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τις επιταγές των στρατηγών του Πενταγώνου, που σε αντάλλαγμα τους παρέχουν πρόσβαση σε στρατεύματα, τανκ, ελικόπτερα και αεροπλανοφόρα. Με τον πόλεμο του Βιετνάμ, οι σχέσεις Hollywood και στρατού πέρασαν μία πρωτοφανή κρίση, καθώς οι κινηματογραφιστές αρνούνταν να παρουσιάσουν μια ειδυλλιακή εικόνα του στρατού. Ταινίες που άφησαν εποχή, όπως τα Platoon και Apocalypse Now, γυρίστηκαν χωρίς την παραμικρή βοήθεια από το Πεντάγωνο, που αφόρισε στην κυριολεξία τους σκηνοθέτες τους επειδή πρόβαλλαν τις κτηνωδίες του αμερικανικού στρατού στο Βιετνάμ. Μετά το προσωρινό «διαζύγιο» της δεκαετίας του ‘70, οι σχέσεις Hollywood και Πενταγώνου αναθερμάνθηκαν τα χρόνια του ’80, καθώς οι ταινίες άρχισαν να επικεντρώνονται στην τεχνολογική υπεροχή του αμερικανικού στρατού, δίνοντας στο κοινό την εικόνα της Αμερικής ως παγκόσμιας υπερδύναμης, γεγονός που συμβάδιζε απόλυτα με αυτό που ήθελε και η κυβέρνηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ταινία Top Gun που «έσπασε» τα ταμεία και προετοίμασε το κοινό για τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, που υποτίθεται ότι στηρίχτηκε στις «έξυπνες βόμβες» και τους «χειρουργικούς» αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Το Hollywood πάντοτε προσαρμοζόταν στα σημεία των καιρών. Έτσι από την αρχή της δεκαετίας του ’90, πολύ πριν το πρόβλημα της τρομοκρατίας πάρει τις σημερινές διαστάσεις, άρχισαν να εμφανίζονται ταινίες για τρομοκρατικές οργανώσεις που προσπαθούσαν πάση θυσία να χτυπήσουν την αμερικανική υπερδύναμη… Ωστόσο, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, δεν κατάφερναν όλες οι ταινίες να πάρουν την έγκριση του Πενταγώνου, ειδικότερα αν έθεταν καίρια πολιτικά ερωτήματα για τη δράση των τρομοκρατών και τη στάση των ΗΠΑ. Το ντοκιμαντέρ παραγωγής του γαλλογερμανικού καναλιού ΑRTE παρουσιάζει συνεντεύξεις με δημοσιογράφους, σκηνοθέτες, παραγωγούς, πολιτικούς, αλλά και στελέχη του Γραφείου Ψυχαγωγίας του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ, που εξηγούν με ποια κριτήρια αποφασίζουν αν θα στηρίξει ή όχι το Πεντάγωνο μία ταινία” (?,2009)
Newsflash.
Hello again motherfuckers.
I am obliged to take a break from the whole Blog per se due to the fact that I have approximately 1 month and two weeks before my final exams beging for the discipline of second year in Psychology.
However, the main updates would be to emphasize play-lists for each gender of music in here into one link and one click instead of 100 links with 100 clicks.
Hope that everyone will enjoy those particular changes.
Φιλοσοφία: Έτος 2009.
Προσωπικά αρνούμαι να διαβάσω οτιδήποτε και οποιονδήποτε τα οποία έχουνε ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο καθώς δεν τα έχω ανάγκη. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως κάτι καλό δεν θα το μοιραστώ με τους άλλους.
Ανιχνεύσεις: Η φιλοσοφία και η σημασία της για μας σήμερα. (Νοέμβριος 2008)
